من مهسا مرعشی هستم

در بیست و چهارمین روز تیر ماه سال یک هزار و سیصد و شصت و نه خورشیدی در یک خانواده فرهنگی و علاقه‌مند به موسیقی زاده شدم. پدرم از شاگردان استاد کریم صالح عظیمی بود و آواز می‌خواند و مادرم سنتور می‌نواخت. همین کافی بود برای من و خواهر و برادرم که ما نیز موسیقی را عاشق شویم.

از پنج سالگی موسیقی را آغاز کردم و دوره ارف را گذراندم. سازی که بعد از آن انتخاب کردم تنبک بود و نزد استاد علی‌اکبر خادم دوره فوق‌عالی تنبک را هم فرا گرفتم. دو سال هم ویولن ایرانی زدم و بعد وارد هنرستان موسیقی شدم.

قصد داشتم ساز ویولن را در هنرستان ادامه دهم که خانم ملیحه سعیدی من را با  ساز کمانچه آشنا کرد. او گفت: «اگر کمانچه را انتخاب کنی به جای روال معمول که گروه نوازی از اول دوره دبیرستان آغاز می‌شود، من تو را از سوم راهنمایی در گروه خودم عضو می‌کنم» و این کار را هم انجام داد. بماند که به دلیل عدم آشنایی با ساز کمانچه گریه‌ها می‌کردم اما در نهایت انتخاب کردم و رضایت کامل دارم.

کمانچه را از استاد سعید فرج‌پوری فرا گرفتم. پس از فارغ التحصیلی از هنرستان موسیقی وارد دانشکده هنر و معماری شدم. در دانشکده رشته نوازندگی را گذراندم و همزمان دوره‌های آواز را سپری نمودم.

ردیف آوازی را پیش استاد کریم صالح عظیمی شروع کردم، زمان کوتاهی را نزد هنرمند توانا مهسا وحدت آموزش دیدم و پس از آن دو سال با هنرمند محبوب، پرواز همای همکاری و در ارکستر ایشان اجراهایی در ایران و خارج از کشور را تجربه نمودم.

از آنجایی که معتقدم رویای هر هنرمندی فرا گرفتن هنرش و ترویج آن در جامعه است، در سال 1396 ارکستری را با عنوان «آوای آریانا» را به سرپرستی خودم راه‌اندازی نموده که خوانندگی و نوازندگی کمانچه این گروه را به عهده دارم.

با همراهی اعضای گروه که همه‌شان از تجارب خوبی در زمینه موسیقی بهره‌مند بودند، در دی ماه همان سال کنسرتی در تالار وحدت اجرا نمودیم که در این کنسرت برای آشنایی هم‌نسلانم با موسیقی قدیمی و مرور خاطرات برای مخاطبان نسل قبلی‌، از قطعات قدیمی استفاده نمودیم.

در نهایت بگویم که ما در جامعه ای زندگی می‌کنیم که همانند دیگر کشورها، قوانینی دارد که  ممکن است برخی از آن‌ها مورد پسند همه ما قرار نگیرد. بالطبع من در کشورم به قانون احترام می‌گذارم و معتقدم همین‌که امروز این بستر وجود دارد تا من بتوانم در کشورم برای بانوان ایران زمین آواز بخوانم، خود برایم باعث افتخار است.

در مسیر فعالیتم در این عرصه  مشکلاتی بوده و هست و در جامعه ما کمبودهایی در زمینه هنر وجود دارد که فقط مختص موسیقی نیست. با این همه از هم‌نسلان خودم و نیز بانوان پیشکسوتی که در مسیر ترویج آواز تلاش نمودند تقاضا دارم برای حفظ و نگهداری آن بکوشند چرا اگر همه با هم و در کنار هم باشیم، در موسیقی بانوان می‌توانیم نقش تاثیرگذاری داشته باشیم.